УНАНГИ

тэмд. н. 1) ехээр хэлтыhэн, унан татаһан гү, али унаад хэбтэhэн (наклонённый, упавший): Эбдэрхэй шабар гэрэй унанги оройе харахадаа, тэрэ хүн байһан газараа зоборигүйгөөр тухайлжа, хаанаһаа энэ адууһанай байра оложо хонообиб гэһэндэл, уйтай шарай харуулна (Д. Батожабай); унанги модон шанга hалхинhаа гү, али үмхирhэндээ газарта унаад хэбтэhэн модон (поваленное дерево): Харьялаа түргэн урадхал зарим газартаа унанги модонууд дээгүүр бүгтэрэн халихадаа багахан хүүюур боложо шааяна (Б. Мунгонов); доро унанги хүлдэнь мүргэнхэй, гуйнги, һүгэдэнги (низкопоклоннический, умоляющий): …тэдэнэй дунда мэдүүлгэ үгэһэн хүнүүд ехэл налгай доро унанги, энэ тэрэ хүнүүдтэ тамхи заласагаан… (Х. Намсараев); 2) уруу дуруу, дорьбогүй (расстроенный): – Шаралдай, – гэжэ намдаа мохонги, унанги хоолойгоор хандаба (Ц.-Д. Хамаев).