УДХАГҮЙ

тэмд. н. 1) ушаргүй, гол һанаагүй, дэмы, хэндэшье хэрэггүй, сэдьхэлдэ орохоор бэшэ (бессодержательный, бессмысленный): Зосоогоо һанаһан, шэбшэһэн үгэнүүдынь үнэн хэлэхэ болоходонь булта удхагүй, номой үгэнүүдтэл гоёнуудшье һаа, ямаршье дулаагүй, үнгэрхэдөө тиимэ байдалда тэнэг шэнги байба (К. Цыденов); ушар удхагүй дэмы, дэмы хооһон (абсурдный): Нютагай һамгад хушуу холбон зугаалжа, жэхыдэһэ хүрэмэ, ушар удхагүй тобшолол хэхэ юм (М. Осодоев); 2) узуур үндэһэгүй, уг муутай (безродный); газар дээрэ гарбалгүй, уһан дээрэ удхагүй уггүй, үгытэй ядуу (безродный, бедный): – Үгы, газар дээрэ гарбалгүй, уһан дээрэ удхагүй, үе үндэһэ мүшхэжэ, үгытэй хооһон ябаһан Сэдүүгэй тэрэ гойр годлидо хаанаһаа тархи толгойгоо эрьюулэгдэжэ ошоо юм (Х. Намсараев).