УБАЙГҮЙ

1. тэмд. н. түбэгшөөдэггүй, юумэ тэбшэдэггүй, тунгаасагүй, һэнгэргүй, хүнгэн бодолтой, һальхайрһан, нэтэрүү (беззастенчивый, бесцеремонный, наглый): Ёржогоногшо убайгүй басагамнай түр зуура юбкэеэ дэмы-дэмы доошонь татаад, булсагар сагаахан үбдэгүүдээ хабшаба (С. Цырендоржиев); убайгүй зан һэнэг һэгээгүй, эшүүригүй, һэнгэргүй зан (беспардонность, наглость): Тогоошо бусадтал адляар убайгүй, нэтэрүү абари зан үзүүлжэ, олоной дунда бэеэ харуулжашье шадаха бэшэ даа (Д.-Д. Дугаров); ◊ убайгүйдөө hубайрhан, унагагүйдөө жороолhон түбэгшөөдэггүй, тунгаасагүй, һэнгэргүй (слишком наглый): – Убайгүйдөө hубайрhан, унагагүйдөө жороолhон тэрэ улхагар эмэдээ арил гэнэлби! (Ш.-С. Бадлуев); 2. наречи 1) тунгаасагүйгөөр, түбэгшөөнгүйгөөр, юумэ тэбшэнгүйгөөр (бесцеремонно, беспардонно, нагло): – Хилэ дээрэ сэрэгэй байхада, хитадууд дан убайгүй байхаяа түбэгшөөхэ, – гэжэ тэдэндэ хэлээ һэн (Б. Санжин, Б. Дандарон); 2) hэншье гэнгүй, юуншье болоогүй шэнги, сожоошье татангүй (как ни в чём ни бывало): Тиигээд лэ тэсэнгүй харайжа ерэһэниинь, энэ нохойш өөрынь үгэһэн архиие убайгүй аягалжа байба (Д. Эрдынеев).