ТЭНШҮҮ

1. тэмд. н. тэнэг, дунгяа, юумэ ойлгоходоо тулюур (придурковатый): – Тэдэниие тэншүү, дутуу ухаатайнууд гэхэ гүт? – гэжэ енгүүтэйхэнээр асууба (С. Цырендоржиев); тэншүү амитан тэнэг амитан, модон тэнэг, мохоо мунса (балда); ○ тэнэг гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.; 2. юум. н. 1) үбэштэйрэлгэ, эрьюутэлгэ, тэнэг ааша (глупость, дурость): Минии басаган голуулхагүй, энэ Балдаанхал тэншүү забаагаараа баһаа, иимэ бэритэй болоһон айл горидохогүй даа гэжэ сэдьхэдэг Намсалмаа хүгшөөдэйн зосоо халуун бурма залгиһандал, бүглэрөөд орхибо (Ц.-Д. Хамаев); өөрынгөө тэншүүе гайхаха тэнэгээ гайхаха (удивляться своей дурости); 2) тэнэг амитан, мохоо мунса (балда): – Харыта, энэ тэншүүгээ! Алалсаагүй. Буудалсаагүй (Б. Мунгонов).