ТҮЛЭБ I

юум. н. 1) ямар нэгэн юумэнэй гадаа түхэл маяг, янза байдал, хэб, дүрсэ, түхэл (вид, облик, форма): Тиигээд баһа өөрынгөө дайсаниие, өөрынгөө ангиин бүдүүн түлэбые танижа шадаха нюдэтэйшье, шэхэтэйшье боложо эхилээб (Х. Намсараев); дүрсэ түлэб ямар нэгэн юумэнэй гадаа түхэл маяг (форма, облик, вид); гол (гү, али ехэ) түлэб ехэнхидээ, юрэнхыдөө (основной, в основном): Үгэ дуугаар хомор, зонтой халдасагүй, өөрынгөөл талые харад гээд, гол түлэб агнуурияал намнаад ябадаг хүн байгаа (С. Цырендоржиев); – Ши, нэрэтэмни, яашообши, ехэ түлэбыень шамда найдаа бэлэйлби (Х. Намсараев); урданай түлэбтөө орохо хуушан хэбтээ орохо, хуушанай түхэлдэ орохо (принимать свой прежний вид); ондоо түлэбэй ондоо янзын (иного рода, другого склада); юрэнхы түлэбынь мэдэхэ юрэнхыдэнь мэдэхэ (знать в общих чертах); 2) ажал хэрэгые яажа гүйсэдхэхэ тухай уридшалан табиhан түсэб, баримта бэшэгэй түсэб (проект); түсэбэй түлэб ажал хэрэгые яажа гүйсэдхэхэ тухай уридшалан тооложо табиhан түсэб (проект плана); 3) хэлэ шэнж. үйлэ үгын модальна удхые элирүүлхэ грамматикын бүлэг (вид): Саг ба түлэб хоёр эртэ сагһаа нэгэ категори шэнгеэр ойлгогдодог байһаниинь гайхалгүй: тэдэ хоюулан хэлэндэ үйлэ тэмдэглэнэ гээшэ ааб даа (П. Дашинимаева).