ТУШААТАЙ

тэмд. н. 1) холо ошохогүйн тула урда хүлдөө тушаа зүүгдэһэн, углагдаһан (спутанный, опутанный, стреноженный – о лошади): Энэ үедэ саанаһаань харгы уруу гэшхэлүүлжэ ябаһан тушаатай моримни халба һүрэн дэбхэржэ, турьяжархиба (Ц. Номтоев); 2) хоёр хүлынь уяатай, хүлигдэһэн (связанный): Мүнхэ баабай хүзүүндээ хөөмэгшэ хабтагайтай, Залма тушаатай ха (Б. Санжин, Б. Дандарон); 3) шэлж. баригданги (скованный).