ТУШАА

юум. н. 1) холо ошохогүйнь тула мориной, мүн зарим газарта үхэрэйшье урда хоёр хүлые холбон баридаг зэмсэг, ооһор, хоёр альгатай байдаг, үрөөлэ шүдэр (путы на передние ноги лошади): Тушаа хомууд хоёртой морин холо харайдаггүй (Ч. Цыдендамбаев); дээһэн тушаа мориной хилгааһа томожо хэһэн унаанай, малай урда хоёр хүлые холбон баридаг зэмсэг, ооһор (путы из конского волоса); тушаа томохо дээһээр тушаа хэхэ (делать путы); 2) шэлж. түмэр гэнжэ (оковы, кандалы); 3) шэлж. һаалта, һаад (помеха, препятствие): Хүн зондо муу жэшээ харуулха, ажабайдалда тушаа болохо болонобди (Д. Эрдынеев).