ТУЙБА I

юум. н., хууш. 20 см тухай утатай, нэгэ үзүүртээ алха гэжэ нэрэтэй хоёр һалаа модохонуудтай, хара хилэнгээр бүриһэн гонзогор модон. Һамгадай хахалһан үһэндэ шэхэнэйнь ара талада барижа нарин ооһороор үһэнтэйнь хамта орёогоод, туйбаһаа доошонхи талыень гүрэдэг байһан юм (туйбы, рожки, прикрепляемые к волосам тесьмой; их носили замужние женщины в отличие от девушек, которые заплетали волосы в косы): Хажуудань Ханда абгай гэдэг маряатай хүгшэн, тэрэ урданайнгаа зангаар туйбатай, шүрэ даруулгатай, мүнгэн зүүдхэлнүүдтэй, жэжэхэн хуняаһатайгаар оёгдоһон тэрлигтэй, гоё булгайр гуталтай (Ц.-Ж. Жимбиев); туйбын алха туйбын дээдэ талада бүхэлэгдэһэн, үзүүртээ шүрэ гү, али монсогор мүнгэн гоёолтотой модохонууд (украшенные кораллом или серебряным шариком палочки, прикрепляемые на конце туйбы): Мүнөө танигдахаар бэшэ болошоо: басаган дэгэл дээрээ уужа үмдэнхэй, ута хара үһэниинь хахалагдаа, хоёр шэхэнэйнь араһаа модон туйбын алханууд һэрхылдэнэ (Ж. Балданжабон); туйбын тобшо туйбын алхын үзүүрнүүдтэ һуулгагдаһан монсогор мүнгэн гоёолто (серебряные шарики, прикрепляемые на двух палочках туйбы): Даримын шэхэнэй ойро туйбын тобшо ялалзажа, үһэнүүдэйнь үзүүртэ хуушанай монетэнүүд хүйтөөр ёлобхинод (Ч. Цыдендамбаев).