ТӨӨЛЭЙ I

юум. н. хуухалаад шанаһан хониной гү, али мориной тархи; дээдэ зэргын хүндын тэмдэг болгон, олон хэршэлээ заһалтайгаар хүндэтэй айлшанда табидаг юм (сваренная баранья голова, которую преподносят самому почётному гостю): Төөлэй табюулһан үбгэд болон дарганар төөлэйнгөө хэдэн тээһээ отолжо, ама хүрөөд, гэдэргэнь эрьюулжэ, табагтайнь һөөргэнь залаба (Б. Мунгонов); ◊ дайсанай төөлэй болохо дайсанай гарта орохо, дайсанда баригдаха (становиться добычей врага): Хэрбээ Шандаган малгайтада алуулшаһан байгаа һаа, шортоо дайсанай төөлэй болоод лэ, мүнөө мартагдаһан байха байгаа гээшэ хаб (Ц. Дон).