ТОХОЙ

юум. н. 1) гарай тохоногһоо доошо сарбуу хүрэтэрхи хуби (локоть, локтевой сустав): Баяр һэмээхэн хэмжээд үзэһэн байха – эгээл тохойтойнь адли байгаа һэн (Ж. Балданжабон); 2) шэлж. гол мүрэнэй годирон булантаһан газар; харгын годирхой (излучина, изгиб, лука реки, ручья; поворот): Аяар тэрэ доро талмайран шарлажа байһан талбагар үргэн талын дундуур ялагар булад серпэнүүдые һубарюулан табижархиһан шэнги, Хэжэнгын голой тохойнууд ялайлдана (Х. Намсараев); тохой булан уһанай годирһон газар (изгиб реки, ручья): Дэлгэрэй самсаараа бариха гэжэ оролдоһон жараахайнуудшье горхоной тохой булангай замагууд соогуур хоргодошонхой (В. Гармаев); үйлсын тохой уйлсын годирхой, годирһон газар (уличный поворот): Үйлсын нэгэ тохойдо урдаһаань Санжа гаража ерэбэ (А. Ангархаев); 3) шэлж. буряад һамган дэгэлэй тохойһоо сарбуу хүрэтэрхи гоё бүдөөр хэһэн хамсын хуби (шёлковая вставка в середине рукава женской одежды приблизительно на уровне локтя): Булта халюун туруутай, алта сардаһан торгон тохойтой дэгэлтэй эхэнэрнүүд хоймороор бирайлдажа байбад (Д. Батожабай); 4) хууш. тохой утатай ута богониин хэмжүүр (локоть, мера длины; фут): Майдариин сүмэ соо ороходонь, гурбан арсалан дээрэ һууһан наян тохой Майдариин бэе һаяхан хабсаржа дүүргээд байба (Д. Батожабай); ○ булан, жалга, нуга, углуу гэжэ үгэнүүдтэй парн. хэрэгл.