ТООМЖОГҮЙ

1. тэмд. н. 1) хэбэргүй, хайша хэрэг, тоогоогүй янзатай (непочтительный, невнимательный): Тиигээд гансата хубилжа, зубхияа буулгажа, хулһан һарабша дороһоо мэтэ, ута үдхэн нидхэ дороһоо, шоолоһон, тоомжогүй харасаар хэрэлсын нэгэдэхи табсан дээрэ түдэгэсэн зогсоһон Шоён Дэжэд хоёрые шэрбээд абаба (А. Ангархаев); тоомжогүй янза гаргаха тоогоогүйшэ болохо, ехэ юумэндэ бодоогүй хэбэр үзүүлхэ (придавать лицу безразличное, равнодушное выражение): – Хоёр зуугаад гаран түхэригөө үгөөд ерээ һэм даа, – гээд тоомжогүй янза гарган һуухадань, Цэбэг үбгэн тодожо абан… (Х. Намсараев); 2) хүндэгүй, нүлөөгүй, бүгэдэдэ тоогдохогүй (не пользующийся уважением): Урда сагта хадамда гараагүй эхэнэрнүүд хурим түрэдэ түрүүлхэ ёhогүй, найр нааданда үүдэн багаар hуудаг, тоомжогүй байhан (С. Цыбикова); 2. наречи хэбэргүйгөөр, хайша хэрэгээр, тоогоогүйгөөр (равнодушно, безразлично): – Үүдэндэ суурга үлгэхэ гээшэ эрдэм бэлигэйшье, эрэлхэг зоригойшье хэрэг бэшэ юм ааб даа, – гэжэ Даржаа тоомжогүй хэлэдэг һэн (Ж. Балданжабон).