ТООГҮЙ

1. тэмд. н. айхабтар олон, тооложо барашагүй (бесчисленный, неисчислимый, без числа): Дурлаха болихонь тоогүй зон ха юм (Ч. Цыдендамбаев); тоогүй олон барагдашагүй олон (бесчисленный): Тоогүй олон сэсэг, ехэнхидээ хүхэ сагаан хоёр үнгэтэй сэсэгүүд, хирэ хирэ болоод лэ, ута эшэтэй улаалзай сэсэгээр шэмэгдэн, хэлэшэгүй һайхан боложо үзэгдэнэ (Д. Батожабай); Энэ складууд соо байһан тоогүй ехэ юумые хэниинь эдидэг юм гээшэб? (Д. Батожабай); 2. наречи олоор, тооложо барахагүйгөөр (без числа, в бесчисленном множестве): Шаралдайн адуу мал тоогүй үдэжэ, хорёо хотодоо багтахаа болижо байһан юм (Д. Батожабай); 3. хэлэгшын үүргээр хэрэгл. ходо, олон удаа (без конца, много раз): Тэрэ шалтагаанһаа боложо, тэдэнэй ажал хүдэлмэриин тогтохо һаатахань тоогүй, хэзээ жэгдэржэ, урагшаа ябаха юм гэжэ һанахаар (Ц.-Ж. Жимбиев).