ТОНШУУЛ

юум. н. 1) хүдэр хатуу хушуутай модоной холтоһон дорохи хорхой түүжэ эдидэг ойн шубуун (дятел): Эреэхэн тоншуул гайхангяар, һонирхонгёор харашоод байһанаа «чёг-ёг!» гэжэ өөрынгөө хэлэн дээрэ дуугараад, ниидэшэбэ (Д.-Д. Дугаров); бага тоншуул тоншуултан бүлэгэй нэгэ янзань (дятел малый); ногоон тоншуул тоншуултан бүлэгэй буурал зүһэтэй тоншуул (седой дятел); хара тоншуул тоншуултан бүлэгэй нэгэ янзань, хара зүһэтэй тоншуул (чёрный дятел, желна); тоншуул модоной үмхиие олоходоо бэрхэ шархи паараа олохо (≈ свинья везде грязь найдёт); 2) шэлж. модошо дархан (столяр): Тэнгэриин үдэр бүри модо ялтадаг Норбо-тоншуулда һамгад дуратай юм гэжэ дуулаа һэм (Ч. Цыдендамбаев); 2. тэмд. н. туранхай, үргэдэг (худой, плохой упитанности): тоншуул мал.