ТОГТОНГИ

тэмд. н. 1) урдадаггүй, байнга (стоячий – о воде): Тэрээнэйнь оёор баһал гүнзэгы уһатай болобошье, хааяжа хүүежэ байха урадхал байгаагүй, тогтонги номгон байхаһаа гадна, адхаржа байһан аадар дээрэһээнь шааянагүй (Х. Намсараев); 2) бүхэжэһэн, ёһо болоһон, хубилшагүй (постоянный, стабильный): Тэрэ үедэ зүүн ба баруун бэеын ламанарай дунда арсалдаатай хаһа тогтонги зандаа, мүн хориин дасангууд өөһэдын ахалагша ламатай, буряадай дасангууд гурбан түб болон хубааржа байгаа (soyol. ru); тогтонги байдал а) тохорһон, тотууритай байдал (стабильное положение); б) хүгжэхэгүй байдал (застой).