ТАЯГ I

юум. н. 1) хүлөө үбдэхэдөө, гэмтэхэдээ тулгадаг, дээшээ болоходоо һалаатаһан, һуга дороо хэхэ хүндэлэбшэтэй хоёр үндэр тулуур (костыль): Холошье ошонгүй, Евлашка гээшэнь ооһороо орхижо, үрөөһэн таяг тулан, шаргын хойноһоо дохолжо ябаа һэн (Д.-Д. Дугаров); 2) тулуур, хүндэлэн годииһон барюултай модон, тулаха модон, тулуур (посох, трость): Өөрын аяг зантай, эды хүрэтэрөө таяг тулажа үзөөгүй хүгшэн абатайдаа омогорходогби (Ц.-Д. Хамаев); ◊ харгын таяг харгы замдаа ябахадаа, обоо уулануудтаа сэржэм дээжэ үргэжэ ябаха, мүн өөhэдынгөө толгойшье заhажа, хүхижэ ябаха гэhэн удхатай hайн hанаагаар түрэ хэhэн айлай зүгhөө эрэшүүлдэ үгтэhэн архи А. Лыгденов («посошок», бутылка водки, вручаемая отъезжающим мужчинам-гостям после свадьбы); харгын таяг хухалжа хаяха өөhэдөө уужа бараагүй hаа, али гэртэнь архи уудаг хүнэй үгы байгаа hаань, тэрээхэн архияа ондоо танил зонтоёо гү, хүршэнэртэеэшье заатагүй хубаалдаха. Энээниие зарим мэдэхэгүй зон тэрээхэн харгын таягаа задаланшьегүй гэртээ асаржархёод, хэзээ хойно өөрынгөө хэрэг бүтээхэ гэжэ хэрэглээд (жэшээнь, түлеэ, үбhэ хулhаяа асаруулха), hүүлдэнь үзэлдэ ороhоншье байдаг А. Лыгденов (распивать бутылку водки, врученную после свадьбы).