ТАҺАРАЛТАГҮЙ

1. наречи зогсонгүйгөөр, болингүйгөөр, тогтонгүйгөөр (беспрерывно, непрерывно): Эртэшэ замшадай таһаралтагүй субахань шахинан хахинан тодоор дуулдана (Ц. Дон); дуу таһаралтагүй абяа шэмээтэйгээр, дуутайгаар, дуугархаа болингүйгөөр (беспрерывно – о звуке): Эсэгэ хүбүүн хоёр халажа, дуу таһаралтагүй хөөрэлдэнэ (Ц. Дон); 2. тэмд. н. саг үргэлжэ, тогтонгүй хэгдэһэн, таһалгаряагүй (непрерывный, перманентный): таһаралтагүй абяан.