ТАХИР

1. тэмд. н. тохигор, годигор, гажанги, сэхэ болохоо болиһон, годиигоод хатажа эхилһэн, сэхэрдэггүй (кривой, согнутый, изувеченный): Үри зээлидэ / Үе наһаа дарагдаһан, / Үлбэр тахир / Үбгэд хүгшэд һуугаа һэн (Х. Намсараев); Тахир модондо саһан халдахагүй (таабари, үхэрэй эбэр); тахир эрэмдэг сэхэрдэггүй, гажанги гартай гү, али хүлтэй (изувеченный, покалеченный): Дайнай һүүлдэхи үе хадаа вагоноор дүүрэн тахир эрэмдэг хүнүүд, 14 хоног ябажа, Москвагаа хүрөөбди (soyol. ru); ○ ахир гэжэ үгэтэй парн. хэрэгл.; 2. юум. н. 1) тохойрол, нугарһан газар, нугалаа (изгиб, извилина): Удаань тэрэ ташуураа шоролзуулан далайгаад, бүгсэгэр хайлааһанай тахир дээрэнь буулгажархиба (Д.-Д. Дугаров); 2) сэхэрдэггүй, гажанги гартай гү, али хүлтэй эрэмдэг хүн (калека с кривой рукой или ногой): Тахир, һохор, дүлии, дохолон, бүхэтэрнүүдые һажаалдажа, хэзээдэшье бү дууряа (Э.-Х. Галшиев).