ТАРХИШЬЕ

аянг. ү. 1) гомдоһон, голхорһон, халаглаһан, һанаагаа зобоһон удхатай ай даа, халаг (для выражения сожаления, озабоченности, горя эх! ой! жаль!): Тархишье, нэгэ жаа урда ерэбэл, золгохо бэлэйб; тархишье (халаг) даа! ай ян гэжэ даа, ай даа, халагшье даа (ой, как жаль!): Тархишье даа, эсэгэшни дайнһаа бусаһан, түрэһэн эхэш амиды ябаа һаа хэд ябаха байгаа гээшэ һэмта! (Д. Эрдынеев); тархишье, харатай байна даа! халаг, харамтай байна даа (жаль-то как!); 2) гайхал харуулһан удхатай (для выражения удивления что же тут трудного); тархишье, бараг байгаа даа тоншье бараг байгаа даа, юу хэжэ ядаха юм (эх, такой пустяк, что же тут уметь, так легко было бы сделать); 3) хойнонь захирһан түхэлэй глаголтой хэрэглэгдэхэдээ, этигэл ядаһан, хайхарамжагүй удха гаргадаг ядажаш хүн боло даа (с последующей повел. ф. гл. выражает скептическое отношение ну уж и, какой уж там…, никакой не); тархиш хүн боло даа ядажаш хүн боло даа (ну и никудышный же ты человек); 2. наречи 1) айхабтар, тон, угаа (очень, чрезмерно): Манай Цэбэг тархишье бэрхээр хүдэлнэ даа (Х. Намсараев); тэрэ хүн тархишье һайн зантай (даа)! тэрэ хүн яһалашье һайн зантай даа! (у него такой чудесный характер!); тархишье олон байнал жэшээнь, ямар нэгэн жэмэсэй олон байгаашье һаань, тэрэниие суглуулха аргагүй байхада хэлэгдэдэг (так много); 3. хойнонь буруушааһан үгэтэй байхадаа түлөөнэй үгын үүргээр хэрэгл. юушье, оройдоо (с последующим отрицанием ничего); тархишье ойлгохогүй юушье ойлгохогүй, огтошье ойлгохогүй (ничего не понимать).