ТАРХИТАЙ

тэмд. н. 1) толгойтой, хүн түхэлтэй (имеющий голову): Заахан тархитай Шаргай ноён шэлүүһэн малгайгаа нюдэндөө хүрэтэр даражархинхай гэртэ орожо, үүдэндэ абяагүй зогсошобо (Д. Батожабай); талмай дээрэ тархитайшье амитан үгыл талмай дээрэ хүншүү амитан үгыл, хэншье үгыл (на площади ни души); хооһон (гү, али мяхан) тархитай ухаагүй, гэнэн хонгор (глупый, наивный): Энэ үедэ эндэхи зарим үгытэй, дунда шадалтан, энэ колхозой эхилэн эмхидхэгдэжэ байхада, хооһон тархитай сэсэрхүү хүнүүдэй гү, лама ноёдой, баяд наймаашадай үгэ хэлэндэ төөрижэ… (Х. Намсараев); – Яагаа гэнэн гэдхэн мяхан тархитай гэргэн гээшэбши гэжэ шогтойгоор энеэнэ (Х. Намсараев); 2) ухаатай, һүбэлгэн (умный, смышлёный): Дарма шэнги һургуулитай, тархитай, оролдосотой хүнүүд иигэжэ өөрынгөө дураар бэеэ сүлэхэгүй, һургуулияа саашань үргэлжэлүүлхэ, аспирантура дүүргээд, городто ажаллажа байха һэн (Д. Эрдынеев).