ТАРУУ

1. тэмд. н. 1) холо-холо байһан, хоорондоо зайтай, таранги (разбросанный): Ехэнүүд тээлнигтэй, таруу гэрнүүдэй дундуур ябасагааба (С. Цырендоржиев); 2) үсөөн, шэнгэн (редкий): Соройлдоһон таруу модод хүбүүн басаган хоёрто атаархангяар нэгэ газартаа үлэнэ (Д.-Д. Дугаров); таруу һахал үсөөн, абар-табар ургаһан һахал (редкие усы): Дансаран урал дээрэхи жэжэхэн таруу һахалаа зулгаасагаан, гани гай угтаба (С. Цырендоржиев); 2. наречи бэе бэеһээ холо-холо, зайтайгаар, эндэ тэндэ (разбросанно): Тала дайдаар таруу һуудаг залаатынхид нюдарган баяшуулай, ламанарай үсөөхэн байшангуудые, мүн өөһэдынгөө һэеы гэрнүүдые үйлсэлүүлэн табижа… (Ш.-С. Бадлуев).