ТАМА I

юум. н. 1) шажанай ёһодо гурбан муу заяанай нэгэниинь, зоболон эдлэжэ зобохо газар (ад, преисподняя): Хэшээл соогоо тама тухай хэлэхэдээшье, ехэ аймхайгаар һанаа алдаад, зориггүй залхуугаар, аалиханаар хэлэдэг (Ч. Цыдендамбаев); тамада унаха буруу ябадал хэжэ, ехэ нүгэлтэй болоһон хүниие хойто түрэлдөө тамада зобохо гэдэг байгаа (попасть в ад): Гэнэдэжэ алдуурида орошоо һаа, хии талада тамада унахат (Ч. Цыдендамбаев); тама диваажан хоёр зоболонгой газар ба жаргалай орон (ад и рай): Юрын үбгэдэй, хүгшэн һамгадай хэлэдэг тама, диваажан, нүгэл буян тухай хөөрэнэ (Ч. Цыдендамбаев); тамын амитан тамадаа жаргалтай (Оньһ. ү.) хамаг амитан байһан газартаа жаргалтай (≈ каждый кулик своё болото хвалит); 2) шэлж. зоболон, ядарал (мучение): Харахада тэгшэ сагаан тала аад, тэрэниие гаталха гээшэнь, буряад хүнэй үгэлдэг ёһоор, үйлын тама байдаг (Д.-Д. Дугаров); Энэ үһэ гүрэлгэн ямар тама гээшэб!; тама үзүүлхэ зобоохо, ядарал ушаруулха (мучить, причинять страдания): «Шамайе сүүдтэ үгэхэб! Тамыш үзүүлхэб!» гэжэ бадашаба (Б. Санжин, Б. Дандарон).