ҮСӨӨ(Н)

(Н) 1. тэмд. н. хэдыхэн, нэгэ хэды, олон бэшэ, багахан, хомор (малочисленный); үсөөн түл нэгэ хэды түл (небольшой приплод); үсөөн үгэтэй, үгэ үсөөнтэй, үгэ дуугаар үсөөн хөөрэлдэхэ дурагүй, хаа-яа дуугардаг, бүтүү дуугай, үгэ хүүр хомортой (немногословный); үсөө үсөөгөөр бага багаар, бага бүлэгөөр (понемногу, небольшими группами): Шоно адуунда ороходоо тэдэниие үргөөжэ, түрүүн бэе бэеһээнь таһалаад, үсөө үсөөгөөр хюдадаг ха юм (Д. Эрдынеев); иимэ юумэ наhан соонь үсөөн байhан юм иимэ юумэн наһан соонь хаа-яа тохёолдодог байһан (такое в его жизни случалось редко); үсөөн зонтой олон бэшэ хүн аматай (малонаселённый); үсөөн бэшэ олон тоотой (немалочисленный); үсөөн бэшэ ушарнууд олохон ушарнууд (немало случаев); 2. наречи хаа-яа, заримдаа (мало, редко): Мүнөө һанахадань, ходо халуу шатажа, ойгомо бүгшэм үдэрнүүд болодог, аадар бороо үсөө ородог һэн ха (Ц.-Д. Хамаев); үсөө уулзаха хаа-яа уулзаха (редко встречаться): Тиибэшье иимэ хананхатайгаар арадайнгаа түүхэ тухай хөөрэлдэдэг хүтэлбэрилэгшэдтэй үсөө уулзаа (Д. Эрдынеев); үсөө үзэгдэхэ хаа-яа болохо, тааралдахагүй шахуу (изредка наблюдаться, мало встречаться): Юрэдөө, энэ хүгшэнэй иигэжэ уурлахань үсөө үзэгдэдэг юм (Ц.-Д. Хамаев).