ҮНЭРТЭЙ

тэмд. н. 1) ямар нэгэн үнэр гутаһан, анхилһан, хангалтаһан (имеющий какой-л. запах, пахучий): Хажуудахи туһалагшанарынь мүнөө бойпуур соонь гал хэжэ, нэгэ гашуун үнэртэй юумэ түлижэ, утаа бааюулаад, мүн лэ ара талаарнь зогсонод (Х. Намсараев); hайхан үнэртэй амтатай хангалтай (ароматный): Сэсэг бүхэн өөрын хангалтама һайхан үнэртэй, бэшэнтэй илгашагүй өөрсэ үнгэ шэнжэтэй (Ц.-Д. Хамаев); 2) муухай, шороб, бухалшаһан (вонючий, смрадный): Тобшой гуталыень тайлахын орондо үнэртэй болошоһон эбэр угжыень тэмтэржэ олоод һарбайба ха (Ч. Цыдендамбаев); үнэртэй үмхэй муухай үнэртэй (вонючий).