ҮНДЭҺЭГҮЙ

1. тэмд. н. 1) газар доро узуургүй (не имеющий корня); 2) баримтагүй, баримталагдаагүй, үндэһэ һууригүй (необоснованный, беспочвенный): Иимэрхүү хөөрэлдөөнэй дэбэрхые, хүн зоной этигэмжэгүй угтахые Алдар ороһон дороо ойлгоһон тула өөрынгөө ажалаар үндэһэгүй үгэ хүүртэ эсэс табихаб гэжэ этигэһэн юм (Ц.-Д. Хамаев); үндэhэгүй байлга баримталагдаагүй, баримтаар хангагдаагүй байлга (необоснованность); үндэhэгүй гэмнэлгэ бата баримтагүй, хоо h он гэмнэлгэ (необоснованное обвинение); 2. наречи баримтагүйгөөр (необоснованно): үндэhэгүй баталан хэлэхэ.