ҮГЭГҮЙ

тэмд. н. 1) абяагүй, аниргүй, дуугай, үгэ үсөөнтэй (молчаливый): Намсараев намайе үгэгүй хүн гэжэ һанадаг (Д. Эрдынеев); үгэгүй номгон абяагүй, үлүү юумэ дуугардаггүй (покладистый, смирный): Теэд Дулгуудайе хэды үгэгүй номгон, холын сүлдэрхэй бодолгүй ха гэжэ һэжэглэхэдэш, ондоо хүнэй юу бодожо, шэбшэжэ байһыень, ямар юумэ хэлэхэ ойлгуулхаяа һанаһыень ехэнхидээ зүбтэйхэн таадаг (Ц.-Д. Хамаев); олон үгэгүй хөөрэлдэхэ дурагүй, үсөөн үгэтэй, хаа-яа дуугардаг, үгэ хүүр хомортой (немногословный): Тэдэнэй тогтоһон айлай эзэн болохо туранхай яһалиг нюуртай набтархан үбгэн балайшье олон үгэгүй һэн (Д. Батожабай); 2) хэлэхэ юумэгүй, текстгүй (не имеющий слов): …эдэ бүгэдэ хододоо Намжалай сэдьхэлые ойлгогдошогүй һиимэгэр, үгэгүй дуунай уянгата ирагуу аялга мэтэ шэнгэхэн гунигаар халяадаг (К. Цыденов); үгэгүй зүжэг абяагүй зүжэг (пантомима); харюу үгэгүй харюуда хэлэхэ юумэгүй (безответный); 2. наречи 1) абяа аниргүйгөөр, нэгэшье юумэ дуугарангүйгөөр (молча): Алдар үгэгүй толгойгоо дохёо һэн (Ц.-Д. Хамаев); 2) юушье хэлэхэ хэрэггүйгөөр (без слов): Заяаханай хүхэ сагаан нюур, дарьбаганаһан уралынь уур хилэнсэгэйнь орьёлоое үгэгүй гэршэлнэ (Ц.-Д. Хамаев).