ҮЕ(Н) I

Н) 1. юум. н. һолонгын аймагай мяхаша хүхэтэн амитанай нэгэ түрэл, багахан бэетэй, һүүлынь хара үзүүртэй, үнгэ зүһэнь ондо ондоо байдаг (горностай): Бадма ангуушан хэдэн үдэр агнаха зуураа ганса хэрмэ, һолонго, үен, хараашалаад, олзолжо ябаагүй… (Ц. Номтоев); хотоной үен һолонгын аймагай багахан ута бэетэй, богони h үүлтэй мяхаша амитан (ласка); 2. элирх. үүргээр хэрэгл. 1) үенэй ар h аар оёгдоһон (горностаевый): – Болтогой! – гэжэ дуугараад, һууриһаа халта хажуу тээшээ болон, мүн лэ хоёр гараараа хадаг бэшэг хоёрыень абахалаарнь, торгон гадартай үен дэгэл буряадууд хэдэрүүлбэ (Б. Санжин, Б. Дандарон); 2) зөөлэн, үендэ адли (мягкий, похожий на горностая): Үргэн дайда үен хүнжэлөөр хушагдаба гэһэн таабари мэдэхэ аабзат (Б. Санжин).