ҮЕГҮЙ

тэмд. н. 1) яһануудай хоорондохи хүдэлдэг холбоогүй, сэб сэхэ, нугардаггүй (не имеющий суставов): Үбсүүниинь урагшаа юрэ бусаар түглыгөөд, гарынь үегүй юумэдэл доошоо һанжажа, Минжур амиды хүн бэшэ, айбалын дүрсэтэй болошоод байба (Ж. Тумунов); 2) сэхэ, үргэлжэ, шата, хубинуудһаа бүридөөгүй (не имеющий звеньев, сплошной, цельный): Үндэр бүшэмэг зелёнко хажуурай эриин шэрбэхэдэ, үегүй юумэндэл хиргагдан унана (Ц.-Д. Хамаев); 3) үүринүүдтэеэ нүхэсэхэ дурагүй (не расположенный к дружбе со сверстниками): томо болоходоо, үегүй болошохо.